OGIEŃ NA JACHCIE. POŻAR ŚW. KATARZYNY W GDAŃSKU. Problemy monitoringu pożarowego obiektów zabytkowych. Planowanie potrzeb ochrony przeciwpożarowej z zastosowaniem standardów pierwszej pomocy ratowniczej[1]. Część 1

DRZWI PRZECIWPOŻAROWE. Wpływ konstrukcji i materiałów na odporność ogniową.

Autor: Dariusz Potrzebski

W myśl polskiego prawa drzwi przeciwpożarowe są rodzajem zamknięcia przeciwpożarowego przeznaczonego do zamykania otworów w ścianach stanowiących elementy oddzielenia przeciwpożarowego[1], rozdzielających strefy pożarowe[2]. Drzwi przeciwpożarowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz wymaganiami technicznymi, powinny być tak skonstruowane, aby przez określony czas (np. poł godziny, godzinę lub nawet dwie godziny) zatrzymać przedostanie się płomieni i temperatury na stronę przeciwną do wystawionej na działanie ognia. W przypadku pojawienia się pożaru w określonym pomieszczeniu lub strefie pożarowej ma to umożliwić jego rozprzestrzenianie się do innych pomieszczeń/ stref pożarowych w budynkach. Najczęściej stosowane na rynku rozwiązania to drzwi o półgodzinnej lub godzinnej odporności ogniowej. Drzwi „dwugodzinne” stosowane są niezwykle rzadko, i to w bardzo specyficznych uwarunkowaniach.

Odporność ogniową drzwi przeciwpożarowych wg obowiązujących przepisów oznacza się symbolem „EI” i klasyfikuje się, zgodnie z normą PN-EN 13501-2:2016[3] odpowiednio – w przypadku półgodzinnej odporności ogniowej jako drzwi o klasie EI₁30 lub EI₂30, zaś w przypadku godzinnej odporności ogniowej jako drzwi o klasie EI₁60 albo EI₂60, przy czym:

  • „E” oznacza tzw. szczelność ogniową (w minutach), określającą minimalny czas, po upływie którego drzwi mogą przestać spełniać funkcję bezpiecznego oddzielenia na skutek rozszczelnienia przegrody lub pojawienia się ognia na powierzchni nienagrzewanej, przeciwnej do powierzchni wystawionej na działanie ognia;
  • „I” oznacza izolacyjność ogniową (w minutach), określającą minimalny czas, po upływie którego drzwi mogą przestać spełniać funkcję bezpiecznego oddzielenia na skutek przekroczenia określonej, granicznej wartości temperatury na powierzchni nienagrzewanej, przeciwnej do powierzchni wystawionej na działanie ognia.

Drzwi przeciwpożarowe, chroniąc odpowiednio przez 30, 60 lub nawet 120 min mienie, a w szczególności życie osób, potencjalnie uwięzionych w płonącym budynku, zwiększają jednocześnie szansę podjęcia skutecznych działań jednostkom ratowniczo-gaśniczym, które w tym czasie mogą dotrzeć na miejsce i podjąć akcję gaszenia pożaru oraz ratowania i ewakuacji zagrożonych osób, a także ich mienia.

Do tak zdefiniowanych klas odporności na ogień odwołują się także przepisy techniczno-budowlane, przewidując konieczność zastosowania w pewnych przypadkach zamknięć przeciwpożarowych, cechujących się określonymi klasami odporności na ogień.

W zależności od miejsca zastosowania, jak i funkcji użytkowej na rynku wyrobów budowlanych oferowane są drzwi przeciwpożarowe wykonywane z rożnych materiałów oraz z wykorzystaniem różnorakich konstrukcji. Oba te kryteria mają zasadniczy wpływ na podstawowe parametry funkcjonalne i użytkowe, zwłaszcza te dotyczące odporności ogniowej drzwi.

PODSTAWOWE KONSTRUKCJE DRZWI PRZECIWPOŻAROWYCH

DRZWI PŁASZCZOWE
Najczęściej stosowanymi rozwiązaniami drzwi przeciwpożarowych, szczególnie do pomieszczeń technicznych oraz takich, w których wygląd zewnętrznych drzwi oraz ich estetyka nie mają tak dużego znaczenia, są drzwi płaszczowe. Przykładowe drzwi przeciwpożarowe o konstrukcji płaszczowej oraz charakterystyczne ich przekroje pokazano na rys. 1 i 2.

W drzwiach o tej konstrukcji poszycie skrzydła drzwi (płaszcz) wykonywane jest z blachy stalowej. Pomiędzy dwoma arkuszami blachy, które odpowiednio uformowane tworzą swoistą „skrzynię”, umieszcza się materiał izolujący. Z reguły im wyższa odporność ogniowa, tym większa grubość „skrzyni” skrzydła drzwiowego. Najcieńsze skrzydło drzwi stalowych płaszczowych, stosowane w przypadku drzwi z odpornością ogniową w klasie EI230, wynosi ok. 40 mm. Jednakże grubość skrzydeł drzwi przeciwpożarowych płaszczowych – zwłaszcza tych o podwyższonej odporności ogniowej (klasa EI₂60 lub wyższa) lub takich, od których oczekuje się dodatkowo spełnienia innych funkcji użytkowych, jak izolacyjność akustyczna lub odporności na włamanie – może wynieść nawet 75 mm. W konsekwencji zmienia się – w zależności od grubości skrzydła drzwi oraz rodzaju ich przylgi – głębokość wrębu ościeżnicy. W przypadku rozwiązań bezprzylgowych płaszczyzna drzwi jest zlicowana z widoczną od frontu „opaską” profilu ościeżnicy. Szczegółowe rozwiązania przylg w drzwiach płaszczowych przedstawiono na rys. 3.

DRZWI RAMOWE
Charakterystyczną cechą tego typu drzwi jest ich „ramowa” konstrukcja, wykorzystująca profile (kształtowniki), odpowiednio łączone ze sobą w narożach, wypełnione najczęściej szkłem przeciwpożarowym lub rzadziej nieprzeziernymi panelami. Zarówno skrzydło, jak i ościeżnica są wykonane z ram profilowych o rożnych przekrojach i konstrukcji, w zależności od systemu konstrukcyjnego drzwi. Ramy te są najczęściej wykonywane ze stalowych zimnogiętych lub aluminiowych ciągnionych profili, ale również ze zmodyfikowanego drewna. W przypadku ram ze stali bądź aluminium tworzą je najczęściej dwa odrębne profile, połączone ze sobą poliamidowymi przegrodami termicznymi, eliminującymi powstawanie mostków cieplnych. W ten sposób uzyskuje się profil finalny z dwoma lub nawet trzema komorami powietrznymi, które (w zależności od klasy odporności ogniowej) są wypełnione materiałami izolującymi, najczęściej na bazie gipsu lub jego pochodnych.

Przegrody ogniowe o konstrukcji ramowej to najczęściej rozwiązania stosowane w ciągach komunikacyjnych oraz przy drogach ewakuacyjnych w budynkach użyteczności publicznej. Drzwi o takiej konstrukcji wykorzystuje się w miejscach, gdzie konieczne jest spełnienie oprócz wymagań podstawowych w zakresie klasy odporności ogniowej także innych funkcji użytkowych, jak doświetlenie pomieszczeń i transparentność przegrody ogniowej (dzięki zastosowanemu przeszkleniu). Takie rozwiązania są także bardziej estetyczne i eleganckie w stosunku do konstrukcji płaszczowych.

Przykładowe drzwi przeciwpożarowe o konstrukcji ramowej oraz charakterystyczne przekroje pokazano na rys. 4 i 5.

W przypadku drzwi przeciwpożarowych o konstrukcji ramowej kwestia ich grubości jest nieco bardziej złożona niż w rozwiązaniach drzwi płaszczowych. W pierwszej kolejności należy wziąć tutaj pod uwagę zarówno grubość samego profilu, jak i grubość zastosowanego wypełnienia w postaci przeszklenia przeciwpożarowego oraz elementów nieprzeziernych, tzw. paneli. Schematyczny sposób mocowania przeszklenia oraz panelu pokazano na rys. 6. Grubość ram może wynieść – w zależności od klasy odporności ogniowej oraz od samego systemu – od kilkudziesięciu do nawet stu kilkudziesięciu mm. Z reguły im wyższa klasa odporności ogniowej drzwi, tym większa grubość panelu oraz większa liczba komór. Z kolei przy elementach nieprzeziernych należy uwzględniać fakt, iż ich grubość jest ograniczona głębokością wrębu mocującego w profilach poszczególnych systemów i waha się od kilkunastu do nawet kilkudziesięciu mm. W przypadku przeszklenia pożarowego jego grubość – w zależności od klasy oporności ogniowej – może wynieść od zaledwie 10 mm do nawet do trzydziestu kilku mm (np. w przypadku przeszklenia „zespolonego”, łączącego w sobie parametry odporności ogniowej i izolacyjności akustycznej).

MATERIAŁY STOSOWANE W KONSTRUKCJI DRZWI PRZECIWPOŻAROWYCH

BLACHA STALOWA – NA POSZYCIE SKRZYDEŁ I RAMY OŚCIEŻNIC
W drzwiach przeciwpożarowych płaszczowych jako ich poszycie stosowana jest najczęściej blacha stalowa o grubości od 0,7 mm do 1,5 mm, przy czym im cieńsza blacha, tym mniejsze mostki termiczne i tym samym łatwiejsze spełnienie parametrów podstawowych w zakresie odporności ogniowej. Jednak w przypadku, w którym oprócz odporności ogniowej wymagane jest spełnienie przez drzwi dodatkowo podwyższonych parametrów w zakresie funkcjonalno- -wytrzymałościowym, konieczne jest zastosowanie w produkcji blachy o większej grubości.

Najcieńsza blacha jest stosowana w drzwiach przeciwpożarowych, dla których oczekiwane podstawowe parametry użytkowe dotyczą przede wszystkim odporności ogniowej (drzwi nie są często używane i nie ma konieczności bardzo solidnej ich konstrukcji) albo w przypadku drzwi z okleiną drewnopodobną, a więc wyrobów o wyższej estetyce, ale także bez szczególnie wysokich parametrów w zakresie funkcjonalno- użytkowym.

Drzwi z cienkiej blachy można zastosować jako zamknięcie odcinające w ścianie oddzielenia pożarowego, np. do pomieszczenia kotłowni gazowej lub olejowej, gdzie od tego wyrobu oczekujemy głownie spełnienia parametru odporności ogniowej, ponieważ nie są często użytkowane (zainstalowane w pomieszczeniach urządzenia są niejednokrotnie bezobsługowe i dlatego zagląda się do nich sporadycznie), zatem ich wytrzymałość mechaniczna oraz parametry użytkowe w zakresie funkcjonalno-wytrzymałościowym nie muszą być wysokie.

Innym przypadkiem są drzwi przeciwpożarowe stosowane np. przy drogach ewakuacyjnych lub ciągach komunikacyjnych w budynkach przemysłowych i użyteczności publicznej, gdzie „funkcjonalność” tego typu wyrobów oraz ich wytrzymałość mechaniczna (oprócz odporności ogniowej) są niezwykle istotne. W takim przypadku zastosowanie jako poszycia skrzydła drzwi blachy o większej grubości, np. 1,5 mm, może okazać się niezbędne. Grubszy „płaszcz” poszycia skrzydła drzwi to lepsze parametry mechaniczne drzwi, ale i większe wyzwanie dla producenta, aby takie drzwi odpowiednio wyizolować.

Jeśli chodzi o grubość blachy, z której profilowane są ościeżnice dla drzwi stalowych płaszczowych, to wynosi ona najczęściej od 1,2 do 2,0 mm.

WYPEŁNIENIE
Podstawowym materiałem izolującym stosowanym w drzwiach przeciwpożarowych o konstrukcji płaszczowej jest wełna mineralna, a ściślej mówiąc – wełna z włokiem skalnych, o zielonkawo-brunatnym kolorze, której punkt topnienia materiału wypada powyżej 10000C. Wkład (płyta) z wełny mineralnej powinien mieć odpowiednią gęstość, gwarantującą stosowną izolację, a tym samym – utrzymanie odpowiednich przyrostów temperatury w warunkach pożarowych, na powierzchni drzwi po stronie przeciwnej do wystawionej na działanie ognia. W przypadku drzwi z odpornością ogniową w klasie EI230 gęstość wełny mineralnej używanej przez producentów drzwi stalowych płaszczowych waha się już od 150 kg/m3 do nawet 220 kg/m3, a zróżnicowanie to wynika z technologii zastosowanej w jej produkcji. Nie sama gęstość wełny ma ostateczny wpływ na utrzymanie przez drzwi przeciwpożarowe odpowiednich i deklarowanych parametrów podstawowych. Na parametry oraz właściwości fizyczne wełny mineralnej może mieć wpływ grubość oraz układ jej włókien, a także stosowane lepiszcze. Wszystkie te właściwości wełny to swoisty know-how poszczególnych jej producentów.

Dlatego też w celu potwierdzenia parametrów odporności ogniowej drzwi w praktyce zawsze należy wykonać test ogniowy (badanie ogniowe), zgodnie z normą PN-EN 1634-1: 2014[4]. Powinien on sprawdzić i potwierdzić deklarowane parametry techniczno- -użytkowe drzwi z każdym rodzajem stosowanej wełny, jej konkretnym typem, grubością oraz odpowiednio deklarowaną gęstością.

W przypadku drzwi przeciwpożarowych o wyższej odporności ogniowej, np. w klasie EI260, w celu podwyższenia parametru izolacyjności ogniowej można zastosować grubsze skrzydło drzwi, a tym samym większą grubość materiału izolującego (od drzwi w klasie EI230) lub zastosować w drzwiach EI260 alternatywne wypełnienie, takie jak:

  • wkłady z wełny mineralnej o wyższej gęstości niż w drzwiach „półgodzinnych”;
  • wkłady z wełny mineralnej z dodatkowymi domieszkami (np. z granulkami wodorotlenku aluminium);
  • wkłady sandwiczowe, np. płyty GKF, wklejane pomiędzy płyty z wełny mineralnej.

USZCZELKI PĘCZNIEJĄCE
Przeciwpożarowe uszczelki pęczniejące są bardzo istotnymi elementami, stanowiącymi wręcz fundamentalny czynnik, odpowiadający za spełnienie parametrów podstawowych w drzwiach z odpornością ogniową. Są to paski specjalnych materiałów, mających właściwości powiększania swojej objętości (pęcznienia) w wyniku działania zwiększonej temperatury. Rosnąca na skutek działania ognia temperatura powoduje, że materiał ten zostaje niejako „aktywowany”, powiększając swoją objętość. Proces ten zaczyna się pojawiać już przy działaniu temperatury na poziomie 180–2000C. W ten sposób uszczelniona zostaje przestrzeń pomiędzy skrzydłem drzwiowym a ramą ościeżnicy, uniemożliwiając przedostawanie się przez doszczelnioną przestrzeń przede wszystkim płomienia, ale i gorących gazów. Powoduje to radykalne zwiększenie szans spełnienia przez drzwi przeciwpożarowe tzw. szczelności ogniowej („E”).

W tego typu uszczelki „dozbraja się” zarówno skrzydła płaszczowych, jak i ramowych drzwi przeciwpożarowych, na ich krawędziach oraz przy kształtownikach/profilach ościeżnic – we wrębach przylgowych. Wymiary, rodzaj użytego w tym celu materiału oraz dokładne miejsca jego rozmieszczenia na elementach drzwi determinuje klasa odporności ogniowej drzwi. W przypadku konstrukcji ramowej drzwi przeciwpożarowych ognioodporny materiał pęczniejący mocuje się dodatkowo pomiędzy ramą konstrukcyjną oraz stosowanym wypełnieniem (szkłem lub panelem) – w miejscach styku połączeń.

USZCZELKI OŚCIEŻNICOWE
Podstawowe funkcje uszczelek ościeżnicowych (w szczególności stosowanych w drzwiach płaszczowych) to:

  • doszczelnienie przestrzeni pomiędzy skrzydłem drzwi i ich ościeżnicą;
  • ograniczenie infiltracji powietrza;
  • podniesienie szczelności na wodę opadową w przypadku  drzwi stosowanych na zewnątrz;  poniesienie parametrów izolacyjności cieplnej oraz  akustycznej;
  • amortyzacja przy zamykaniu skrzydła drzwi (funkcja  odbojowa).

W drzwiach z odpornością ogniową oraz z funkcją dymoszczelną (zgodnie z normą PN-EN 1634-3: 2006[5]) oczekiwania wobec uszczelek są jednak nieco większe. Dodatkowo pomagają one ograniczeniu przedostawania się przez szczeliny drzwi wokół przylgi zarówno gorących gazów, dymu, jak i ognia. W drzwiach przeciwpożarowych w klasie EI230 stosuje się uszczelki kauczuku syntetycznego EPDM. W przypadku wyższej odporności ogniowej (np. w drzwiach w klasie EI260 lub EI290) stosowane są uszczelki chloroprenowe, cechujące się większą odporność na ich degradację w warunkach rosnącej podczas pożaru temperatury.

PROGI
Może okazać się to zaskakującym, ale w drzwiach przeciwpożarowych nie ma konieczności doszczelniania krawędzi progowej, tj. szczeliny pomiędzy dolną krawędzią skrzydła drzwi a podłogą. Jednak aby doszczelnienie nie było potrzebne, w praktyce szczelina taka nie może przekraczać wartości od 5 do 10 mm, zaś samo rozwiązanie systemowe musi być oczywiście sprawdzone pod względem pożarowym w badaniach ogniowych.

Utrzymanie parametru szczelności ogniowej mimo braku doszczelnienia w dolnej krawędzi drzwi to następstwo pewnego zjawiska fizycznego, obserwowanego w warunkach pożarowych. A mianowicie na wysokości ok. 500 mm, mierząc od dolnej krawędzi podłogi, w warunkach pożarowych obserwuje się tzw. punkt równowagi ciśnienia. Ciśnienie powietrza w pomieszczeniu, w którym rozwinął się pożar, zaczyna rosnąć, mierząc je od wspomnianej wysokości połowy metra od posadzki, idąc w gorę. Zwiększające się liniowo ciśnienie tworzy nadciśnienie w pomieszczeniu, zaś jego przyrost to mniej więcej 8 Pa na każdy m.b. Tak więc przy drzwiach o wysokości ok. 2500 mm wysokości możemy przyjąć, iż nadciśnienie powietrza, „napierające” na drzwi w okolicach górnej ich krawędzi, wyniesie ok. 16 Pa. Tymczasem idąc w doł, od wysokości 500 mm tworzy się strefa podciśnienia. Powoduje ona, że ogień podczas pożaru nie przedostaje się na zewnątrz, mimo widocznej w dolnej części drzwi szczeliny, tylko jest niejako zasysany do wewnątrz, a więc w kierunku pożaru. Właśnie to zjawisko powoduje, że drzwi przeciwpożarowe nie muszą być aż tak „szczelne” w dolnej ich krawędzi.

Oczywiście sytuacja zmieni się wówczas, kiedy drzwiom przeciwpożarowym postawiamy dodatkowe wymagania związane z ich dymoszczelnością. Wówczas potrzebne będą bezwzględnie uszczelki (rozwiązania) progowe, podnoszące szczelność drzwi dymoszczelnych. Te bowiem, doszczelniając okolice dolnej ich krawędzi, ograniczają w ten sposób przedostawanie się dymu na stronę przeciwną wobec strony wystawionej na działanie ognia (pożaru).

Podstawowymi trzema rozwiązaniami progowymi są:

  • profile nabiegowe (stalowe bądź aluminiowe) z uszczelkami nabiegowymi (uszczelka wargowa z EPDM),
  • uszczelki opadające,
  • progi do wysokości 20 mm, które gwarantują dobrą szczelności, lecz zgodnie z przepisami nie mogą być instalowane do drzwi stosowanych na drogach ewakuacyjnych i przeciwpanicznych.

Podstawowe rozwiązania progowe stosowane w drzwiach płaszczowych pokazano na rys. 7, zaś rozwiązania dla drzwi o konstrukcji ramowej – na rys. 8.

PRZESZKLENIE
Grubość przeszklenia przeciwpożarowego stosowanego w drzwiach w klasie EI230 wynosi najczęściej ok. 10–12 mm. Dla drzwi w klasie EI260 lub wyższej szkło takie będzie miało odpowiednio większą grubość. Całkowitą grubość przeszklenia przeciwpożarowego stanowią warstwy pojedynczych szyb pożarowych o odpowiednich własnościach, łączonych ze sobą specjalnym transparentnym żelem, o właściwościach podobnych do tych, jakie mają przeciwpożarowe uszczelki pęczniejące. W przypadku pożaru żel, który technologicznie skleja ze sobą poszczególne warstwy szyb w przeszkleniu pożarowym, w pierwszej kolejności mlecznieje, a następnie pęczniejąc w wyniku działania ognia i podwyższonej temperatury, oddziela od siebie poszczególne warstwy szkła. Stworzona zostaje w ten sposób bardzo skuteczna izolacja termiczna, utrudniająca przedostanie się temperatury na powierzchnię przeszklenia po stronie przeciwnej od działania ognia.

Przeszklenia w drzwiach płaszczowych mocowane są w specjalnie do tego wspawanych stalowych profilach wsporczych, wewnątrz skrzyni skrzydła drzwi, odpowiednio zaizolowanych płytą GKF lub innymi dostępnymi i przeznaczonymi do tego celu materiałami izolującymi. W rozwiązaniach ramowych przeszklenie wbudowuje się w ramę (profil), będącą jednocześnie konstrukcją nośną skrzydła drzwi. W dużym uproszczeniu i co do zasady – przeszklenie takie montuje się podobnie, jak w typowych ramach okiennych. Jednak ze względu na fakt, że mamy do czynienia z rozwiązaniami pożarowymi, ostateczne osadzenie wypełnienia ram jest dużo bardziej skomplikowane i nierzadko stanowi pilnie strzeżony know-how producentów drzwi oraz producentów „systemów” przeciwpożarowych przegród profilowych.

Problemem jest takie osadzenie przeszklenia, aby nie wypadło ono z ramy w wyniku działania ognia, temperatury, ale także z powodu naprężeni powstałych na skutek odkształceń poszczególnych elementów „systemu” w warunkach pożaru. Stąd stosowanie przez producentów licznych elementów wzmacniających zarówno konstrukcję skrzydeł, jak i elementy łączące przeszklenie lub panele wypełniające z ramą mocującą. Bardzo istotną rolę odgrywają tutaj również materiały izolujące przestrzenie w miejscach styku wypełnienia z ramą.

Szczegóły sposób mocowania przeszklenia przeciwpożarowego pokazano na rys. 6 oraz na rys. 9 i rys. 10.

PODSUMOWANIE
Podniesiono niezwykle złożoną problematykę odporności ogniowej biernych przegród ogniowych, jakimi są powszechnie stosowane na naszym rynku drzwi przeciwpożarowe, wykorzystujące dwie podstawowe konstrukcje – płaszczową oraz ramową. Skupiono się jedynie na wybranych zagadnieniach, istotnych z punktu widzenia spełnienia parametrów podstawowych, jakie stawia się przegrodom ogniowym. Zagadnienia te dotyczyły materiałów użytych przy produkcji drzwi przeciwpożarowych oraz znaczenia, jakie posiadają one w utrzymaniu tych specyficznych właściwości użytkowych tychże wyrobów. Ze względu na obszerną tematykę pominięto i nie poruszono tutaj zagadnień związanych z okucia mi budowlanymi i osprzętem dodatkowym, stosowanym w przegrodach ogniowych. Z uwagi na niezwykle ważną rolę, jaką pełnią także i te elementy (poza samymi materiałami użytymi w produkcji drzwi przeciwpożarowych), temat okuć i osprzętu zaprezentowany zostanie w kolejnym artykule.

Podsumowując, z całą odpowiedzialnością należy potwierdzić zasadniczy wpływ konstrukcji oraz zastosowanych materiałów na odporność ogniową drzwi przeciwpożarowych. Jest to szczególnie istotne w odniesieniu do podstawowego zadania tych drzwi, jakim jest skuteczna ochrona życia osób i ich mienia w warunkach zagrożenia pożarowego. Niniejsza publikacja wykazuje rożne możliwości rozwiązań konstrukcyjnych oraz materiałowych, także w odniesieniu do poszczególny klas odporności ogniowej. Rozwiązania te w każdym przypadku powinny być zgodne z dokumentacją techniczną oraz normatywnymi dokumentami odniesienia dla odpowiednio przebadanych ogniowo i z wynikiem pozytywnym drzwi przeciwpożarowych. Niedopuszczalne są nawet najmniejsze nieuzgodnione zmiany konstrukcyjne lub materiałowe, wszelkie odstępstwa, jak również świadome pomijanie w instalowaniu i zabudowie drzwi niektórych elementów, szczególnie tych niewidocznych (a więc trudnych do zdiagnozowania i skontrolowania przez organy nadzoru budowlanego), w gotowych wyrobach. Podkreślić należy, iż wszelkie takie zmiany mogą spowodować utratę właściwej odporności ogniowej w rozwiązaniach przeciwpożarowych.

Nie do przecenienia jest także kwestia regularnej i bardzo dokładnej konserwacji i serwisowania wszelkich urządzeń technicznych, odpowiadających za ochronę przeciwpożarową w budynkach, w tym drzwi przeciwpożarowych. Każdy z liczących się i szanowanych producentów takich rozwiązań wraz z każdą wprowadzoną do obrotu sztuką drzwi przeciwpożarowych dostarcza książkę kontroli lub instrukcję montażu i konserwacji tego urządzenia oraz precyzyjny plan sprawdzania i serwisowania wszystkich istotnych elementów. Takie dokumenty powinny zawierać także wskazówki dotyczące częstotliwości prowadzonych czynności oraz podawać przewidywaną trwałość poszczególnych części oraz elementów wymiennych. Nic bowiem nie jest wieczne, nawet najtrwalsze i najlepsze jakościowo urządzenia przeciwpożarowe. A przecież tylko wówczas są one skuteczne – pełniąc właściwą rolę w budynku oraz chroniąc przed ogniem i dymem zarówno jego użytkowników, jak i całe jego wyposażenie – jeśli są sprawne. Zagadnienia związane z konserwacją i serwisowaniem urządzeń odpowiedzialnych za ochronę przeciwpożarową wymagają również rozwinięcia tej tematyki i szerszego komentarza w kolejnych opracowaniach.

Przypisy:
[1] Taka definicja wynika z § 232 ust. 1 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dn. 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wraz z późniejszymi zmianami). Dz.U. 2015, poz. 1422: „Ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałow niepalnych, a występujące w nich otwory – obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego”.
[2] Ta definicja wynika z §226 ust. 1 cytowanego wcześniej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury: „Strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynkow lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o ktorych mowa w § 232 ust. 4, bądź też […]”.
[3] PN-EN 13501-2:2016: Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i elementów budynków – Część 2: Klasyfikacja na podstawie wyników badań odporności ogniowej, z wyłączeniem instalacji wentylacyjnej.
[4] PN-EN 1634-1: 2014: Badania odporności ogniowej i dymoszczelności zespołów drzwiowych, żaluzjowych i otwieralnych okien oraz elementów okuć budowlanych – Część 1: Badanie odporności ogniowej zespołów drzwiowych, żaluzjowych i otwieralnych okien.
[5] PN-EN 1634-3: 2014: Badania odporności ogniowej zestawów drzwiowych i żaluzjowych – Część 3: Sprawdzanie dymoszczelności drzwi i żaluzji.

 

 

Literatura:
[1] Materiały informacyjne firmy Hormann.
[2] PN-EN 13501-2:2016: Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i elementów budynków.
[3] PN-EN 1634-1: 2014: Badania odporności ogniowej i dymoszczelności zespołów drzwiowych, żaluzjowych i otwieralnych okien oraz elementów okuć budowlanych.
[4] Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dn. 12 lutego 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wraz z późniejszymi zmianami). Dz.U. 2015, poz. 1422.
[5] Rozporządzenie nr 305/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dn. 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG.
[6] Ustawa z dn. 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych. Dz.U. 2004, nr 92, poz. 881.

Powiązane

Globalny Plan Bezpieczeństwa w Lotnictwie Cywilnym na lata 2017 – 2019

21.07.2017

W Kielcach ruszyły targi zbrojeniowe

06.09.2017

Popularne

Zrób to sam. Kamera termowizyjna Część II
26.02.2018
Kamera termowizyjna. Część I
15.01.2018
Licencja na zakochanie.
02.09.2018

Sec&As

COPYRIGHT © 2017 RIPOSTA. WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE. PROJEKT I REALIZACJA: RIPOSTA